Drzewo do samego nieba
opowiadanie dla dzieci (krótka forma prozatorska; wspomnieniowa narracja pierwszoosobowa, podzielona w wydaniach współczesnych na krótkie, epizodyczne rozdziały)
Opracowanie w wersji 1 · aktualizacja 26.09.2026 · jak powstają opracowania
Streszczenie w pigułce
Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci. Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun.
Streszczenie szczegółowe
Czas, miejsce i punkt wyjścia
Tło i przestrzeń wydarzeń
małe podwórko w mieście, z trzech stron otoczone starymi, brzydkimi trzypiętrowymi kamienicami; z czwartej strony podwórka niski budynek dawnej kuźni, w czasie akcji używany jako garaż; tytułowe drzewo rosnące na środku podwórka — wysokie, wyższe od otaczających kamienic i od budynku dawnej kuźni.
Początek historii i zawiązanie akcji
Utwór jest opowiadaniem dla dzieci i bywa zaliczany do najwcześniejszych tekstów o tematyce ekologicznej adresowanych do młodszych dzieci. Tytułowe drzewo rośnie na środku małego podwórka, które z trzech stron otaczają stare i brzydkie trzypiętrowe kamienice.
Przebieg wydarzeń i węzłowe wątki
Drzewo i podwórko
Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci.
Instrukcja wchodzenia na drzewo
Narrator opisuje sposób wchodzenia na drzewo i podkreśla, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na gałęzi.
Pierwszy konar i kuchnia pani Rachlińskiej
Chłopcy zdobywają pierwszy konar, z którego widać kuchnię pani Rachlińskiej, i po raz pierwszy składają jej wizytę w mieszkaniu.
Interwencja pani Rachlińskiej w obronie chłopców
Mama chce zabronić synom zabawy na drzewie; pani Rachlińska przekonuje ją, że skaleczenia i rozdarta kurtka to niewielka cena.
Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy
Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci; pani Rachlińska uspokaja mamę chłopców, że na drzewie są bezpieczniejsi niż między samochodami.
Drugi konar z widokiem na krawcową
Chłopcy zdobywają drugi konar, z którego można zajrzeć do mieszkania krawcowej.
Przyjazd babci z Pruszkowa
Babcia chłopców przyjeżdża z Pruszkowa i zaczyna opiekować się wnukami po lekcjach; przy okazji zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską.
Zaklęta Dorota
Chłopcy docierają do okna Doroty zastawionego kaktusami i wyobrażają sobie, że dziewczynka jest uwięzioną księżniczką na Szklanej Górze.
Zezuś
Pies Burłaj wypłasza ze śmietnika zezowatego kotka; chłopcy znajdują go na drzewie i nadają mu imię Zezuś.
Finał i rozwiązanie
Zakończenie losów bohaterów
Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun. Jesienią na podwórko przychodzą robotnicy z piłami i drabiną, żeby ściąć drzewo.
Puentujące rozstrzygnięcie
Pani Rachlińska alarmuje mieszkańców, a lokatorzy wychodzą z mieszkań i wspólnie protestują; przekonują, że większym zagrożeniem dla dzieci niż drzewo są samochody jeżdżące po podwórku i spaliny. Do obrońców dołącza nawet mama Doroty, a robotnicy rezygnują z wycinki.
Bohaterowie utworu
narrator (imię niepodane w źródłach)
Główny bohaternarrator i główny bohater
Uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej, młodszy brat Staszka Lichockiego; to on po latach wspomina przygody z podwórka
- • Opowiada historię w pierwszej osobie, najczęściej używając liczby mnogiej (my, nasze podwórko), a czasem liczby pojedynczej (Staszek i ja).
- • Żadne ze sprawdzonych źródeł nie podaje jego imienia — opracowania określają go wyłącznie jako brata Staszka i narratora utworu. To niepewne.
Staszek Lichocki
Główny bohaterstarszy brat narratora, uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej
Razem z narratorem odkrywa drzewo i jego tajemnice
- • Jest uczniem drugiej klasy szkoły podstawowej i ma brata, który jest narratorem utworu.
- • Ma kota Maćka; to jemu pani Rachlińska zaszywa rozdartą kieszeń kurtki.
- • Jako pierwszy wchodzi na drzewo i pomaga wejść bratu, który jest od niego młodszy.
Pani Rachlińska
Główny bohaterstarsza, samotna mieszkanka kamienicy
Opiekunka i sojuszniczka dzieci z podwórka
- • Straciła swoje dzieci w czasie wojny i mieszka z kotem Salomonem.
- • Przemywa dzieciom rozbite kolana, częstuje je ciastkami i herbatą, a jej kuchnia jest pierwszym mieszkaniem, które chłopcy poznają z pierwszego konara.
- • Broni chłopców przed zakazem zabawy na drzewie, staje w obronie kierowcy po wypadku Pawła i alarmuje mieszkańców, gdy pojawiają się robotnicy z piłami.
Dorota
Główny bohaterdziewczynka mieszkająca w kamienicy, której mama nie pozwala bawić się na podwórku
Opiekunka kotka Zezusia
- • Jest zamknięta w domu przez nadopiekuńczą mamę; chłopcy nazywają ją zaklętą i wyobrażają sobie, że jest księżniczką na Szklanej Górze.
- • Jej okno, zastawione kaktusami, jest widoczne z trzeciego konara drzewa.
- • Dostaje od chłopców kotka Zezusia, którego wciąga do mieszkania w koszyku.
Paweł
Postać drugoplanowauczeń piątej klasy, starszy kolega z podwórka
Ulega wypadkowi i trafia do szpitala
- • Wolny czas spędza na drzewie i początkowo nie pozwala młodszym chłopcom korzystać z wyższego konara.
- • Zeskakuje z drzewa wprost przed nadjeżdżający samochód, żeby zaimponować Bożence, i łamie nogę.
- • Po wypadku przyznaje, że sam zachował się nierozsądnie, i prosi braci o pilnowanie drzewa.
Zezuś
Postać drugoplanowazezowaty, bezdomny kotek znaleziony na drzewie
Podarowany Dorocie
- • Zostaje wypłoszony ze śmietnika przez psa Burłaja i znajduje schronienie na drzewie.
- • Chłopcy kąpią go, zostają przy tym dotkliwie podrapani, a potem przekazują go Dorocie, co przerywa jej samotność w zamkniętym mieszkaniu.
Dziadek Frączak
Postać drugoplanowastarszy mieszkaniec kamienicy, właściciel psa Burłaja
Pamięta dawny wygląd okolicy i opowiada o nim dzieciom
- • Pamięta czasy, gdy na podwórko przyprowadzano konie do podkucia w mieszczącej się tam kuźni.
- • Opowiada dzieciom o tym, jak dawniej wyglądała kamienica i jej okolice, między innymi o łąkach i bocianach.
mama chłopców (pani Basia Lichocka)
Postać drugoplanowamatka narratora i Staszka, pracownica fabryki
Początkowo przeciwna zabawie na drzewie
- • Pracuje w fabryce i początkowo chce zabronić synom wchodzenia na drzewo.
- • Ustępuje po rozmowie z panią Rachlińską, która przekonuje ją, że skaleczenia i rozdarta kurtka to niewielka cena za zabawę.
mama Doroty
Postać drugoplanowasąsiadka, nadopiekuńcza matka Doroty
Nie pozwala córce wychodzić na podwórko, ale w finale dołącza do obrońców drzewa
- • Do przesady dba o bezpieczeństwo córki i zamyka ją w domu.
- • W finale książki staje po stronie mieszkańców protestujących przeciwko wycince drzewa.
Wspaniały i Zwyczajny (pracownicy administracji)
Postać drugoplanowadwaj pracownicy administracji budynku, których tak nazywają dzieci
To oni decydują o losie drzewa
- • Jeden z nich wygląda okazale i groźnie (Wspaniały), drugi jest zwyczajny, w granatowym kombinezonie i gumowych butach (Zwyczajny).
- • Rozmawiają pod drzewem o rozbiórce kamienicy i o liściach zapychających rynny; Zwyczajny proponuje ścięcie całego drzewa.
babcia chłopców (imienia nie podano w źródłach)
Postać drugoplanowamieszka w Pruszkowie
Opiekuje się wnukami po lekcjach, żeby nie musieli chodzić do świetlicy
- • Przyjeżdża do chłopców i przejmuje nad nimi opiekę po szkole.
- • Zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską; źródła nie podają jej imienia.
Bożenka (Bożena)
Postać drugoplanowakoleżanka Pawła
To jej Paweł chciał zaimponować, zeskakując z drzewa
- • Zna przyczynę nierozsądnego skoku Pawła i wyznaje ją pani Rachlińskiej, płacząc.
- • Bożenka (Bożena), koleżanka Pawła, wyznaje pani Rachlińskiej, że Paweł zeskoczył z drzewa, żeby jej zaimponować.
Relacje między bohaterami
Kto z kim jest powiązany i co z tego powiązania wynika dla fabuły.
bracia i towarzysze zabaw; narrator opowiada całą historię ze starszym bratem, nazywając ich razem my
sąsiedzka opieka i przyjaźń; opatruje im skaleczenia i broni ich przed zakazem mamy
przyjaźń zawiązana przez okno; podarowanie kotka Zezusia przerywa samotność dziewczynki
opiekunowie; ratują kotka, kąpią go i przekazują Dorocie
koleżeństwo; Paweł chce jej zaimponować i dlatego zeskakuje z drzewa
znajomość starszego i młodszego kolegi z podwórka; początkowo rywalizacja o wyższy konar, po wypadku zgoda i wspólna troska o drzewo
obrona; mówi prawdę o wypadku i zdejmuje winę z kierowcy
sąsiedzka znajomość; opowiada dzieciom o dawnych czasach i o bocianim gnieździe na drzewie
przyjaźń zawarta po przyjeździe babci z Pruszkowa
nadopiekuńczość; zamyka córkę w domu i nie pozwala jej bawić się na podwórku
troska i początkowy zakaz zabawy na drzewie, zniesiony po interwencji pani Rachlińskiej
konflikt wokół wycinki drzewa i rozbiórki kamienic; administracja chce usunąć drzewo, mieszkańcy je bronią
wspólnota; to drzewo łączy sąsiadów, a w finale jednoczy ich w Wielkiej Bitwie o Drzewo
Plan wydarzeń
Drzewo i podwórko
Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci.
Instrukcja wchodzenia na drzewo
Narrator opisuje sposób wchodzenia na drzewo i podkreśla, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na gałęzi.
Pierwszy konar i kuchnia pani Rachlińskiej
Chłopcy zdobywają pierwszy konar, z którego widać kuchnię pani Rachlińskiej, i po raz pierwszy składają jej wizytę w mieszkaniu.
Interwencja pani Rachlińskiej w obronie chłopców
Mama chce zabronić synom zabawy na drzewie; pani Rachlińska przekonuje ją, że skaleczenia i rozdarta kurtka to niewielka cena.
Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy
Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci; pani Rachlińska uspokaja mamę chłopców, że na drzewie są bezpieczniejsi niż między samochodami.
Drugi konar z widokiem na krawcową
Chłopcy zdobywają drugi konar, z którego można zajrzeć do mieszkania krawcowej.
Przyjazd babci z Pruszkowa
Babcia chłopców przyjeżdża z Pruszkowa i zaczyna opiekować się wnukami po lekcjach; przy okazji zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską.
Zaklęta Dorota
Chłopcy docierają do okna Doroty zastawionego kaktusami i wyobrażają sobie, że dziewczynka jest uwięzioną księżniczką na Szklanej Górze.
Zezuś
Pies Burłaj wypłasza ze śmietnika zezowatego kotka; chłopcy znajdują go na drzewie i nadają mu imię Zezuś.
Zdobycie Szklanej Góry i wyprawa z kotkiem
Chłopcy kąpią Zezusia, zostają przez niego podrapani, a następnie wciągają go w koszyku do okna Doroty i podarowują jej kotka.
Nieprzyjaciel pod drzewem
Chłopcy podsłuchują rozmowę dwóch pracowników administracji: dom ma być rozebrany najdalej za dwa lata, a liście zapychające rynny są powodem, dla którego pada propozycja ścięcia drzewa.
Wypadek Pawła
Paweł zeskakuje z drzewa przed nadjeżdżający samochód, zostaje potrącony i trafia do szpitala ze złamaną nogą.
Bożena płacze
Bożenka wyznaje pani Rachlińskiej, że Paweł zeskoczył z drzewa, żeby jej zaimponować; pani Rachlińska bierze kierowcę w obronę.
Paweł w gipsie, a my w łaskach
Chłopcy odwiedzają Pawła w gipsie; Paweł przyznaje się do błędu i prosi ich o pilnowanie drzewa, a dorośli przestają zakazywać zabawy na drzewie.
Tajemniczy ogród
Przekraczając granicę dachu, chłopcy odkrywają ukryty ogród pełen róż i postanawiają nie zdradzać tego miejsca nikomu.
Bocianie gniazdo
Chłopcy znajdują na drzewie stare koło od wozu, które było kiedyś bocianim gniazdem; dziadek Frączak opowiada im o dawnych czasach i łąkach.
Wakacje i trzecia klasa
Bracia wyjeżdżają na wakacje, a po powrocie rozpoczynają naukę w trzeciej klasie.
Robotnicy z piłami
Jesienią na podwórko przychodzą robotnicy z piłami i drabiną, żeby ściąć drzewo.
Wielka Bitwa o Drzewo
Pani Rachlińska alarmuje mieszkańców, lokatorzy wychodzą z mieszkań i wspólnie protestują; argumentują, że większym zagrożeniem dla dzieci są samochody i spaliny, do obrońców dołącza mama Doroty, a robotnicy rezygnują z wycinki.
Odwiedziny
Dwa lata po Wielkiej Bitwie o Drzewo bracia, mieszkający już na nowym osiedlu, wracają na starą ulicę; kamienic nie ma i stoi tam nowy wieżowiec, ale drzewo nadal rośnie.
Czas i miejsce akcji
małe podwórko w mieście, z trzech stron otoczone starymi, brzydkimi trzypiętrowymi kamienicami; z czwartej strony podwórka niski budynek dawnej kuźni, w czasie akcji używany jako garaż; tytułowe drzewo rosnące na środku podwórka — wysokie, wyższe od otaczających kamienic i od budynku dawnej kuźni; korona drzewa jako przestrzeń zabawy i obserwacji: pierwszy konar, drugi konar, trzeci konar, Szklana Góra, granica dachu; mieszkania lokatorów kamienicy: kuchnia pani Rachlińskiej, okno i parapet Doroty na drugim piętrze, balkon Pawła, mieszkania odwiedzane przez chłopców; dach kamienicy i widok z niego na ukryty ogród różany (wiszący różany ogród) położony za kamienicami; ciasne podwórko, po którym ciągle przejeżdżają samochody i ciężarówki — w tym furgonetka dostawcy z żywnością; czas akcji: prawdopodobnie lata siedemdziesiąte XX wieku; miejsce akcji nie jest nazwane, ale bohaterowie mieszkają w mieście, a babcia chłopców mieszka w Pruszkowie; nowe osiedle bloków z nowoczesnym placem zabaw, na które rodzina chłopców wyprowadza się po dwóch latach (epilog); ta sama ulica po dwóch latach: wyburzone kamienice, nowy wieżowiec i ocalałe drzewo.
Motywy literackie i problematyka
Ochrona przyrody i ekologia
Książka jest jednym z najwcześniejszych tekstów o tematyce ekologicznej dla młodszych dzieci. Drzewo jest jedynym skrawkiem zieleni na ciasnym podwórku, a konflikt o jego wycięcie pokazuje, że o przyrodę trzeba się upominać wspólnie. Badacze literatury dziecięcej czytają ten wątek w perspektywie ekokrytyki i antropocenu: dziecko występuje tu jako ten, kto może uratować kawałek świata, a troska o drzewo jest przedstawiona jako troska o siebie i o innych.
Wspólnota podwórka i sąsiedzkie więzi
Drzewo działa jak czynnik wiążący mieszkańców kamienicy: dzięki niemu dzieci poznają sąsiadów i ich problemy, a dorośli jednoczą się w obronie drzewa. Samotność pani Rachlińskiej i izolacja Doroty pokazują, że wspólnota nie jest dana raz na zawsze — trzeba ją budować, a drzewo jest do tego pretekstem i narzędziem.
Dorastanie i zdobywanie kolejnych konarów
Wchodzenie na coraz wyższe gałęzie jest w książce metaforą dorastania: każdy nowy konar to nowa perspektywa, nowy etap i swoista nobilitacja. Narrator podkreśla, że dzieci chciały szybko rosnąć właśnie po to, żeby dosięgnąć najniższej gałęzi, a przekroczenie granicy dachu jest momentem przejścia w nieznaną przestrzeń.
Wyobraźnia i dziecięcy mit
To samo drzewo staje się w wyobraźni dzieci dżunglą, Szklaną Górą i punktem widokowym na cały świat, a zwyczajne podwórko zamienia się w przestrzeń przygody. Wyobraźnia pozwala dzieciom znosić ciasnotę i szarość podwórka oraz nadaje sens temu, co dorośli widzą jako problem techniczny (liście w rynnach).
Samotność, starość i wykluczenie
Pani Rachlińska straciła dzieci w czasie wojny, a Dorota jest zamknięta w domu przez nadopiekuńczą matkę — oba wątki pokazują samotność, którą dzieci próbują przełamać. Podarowanie Dorocie kotka Zezusia jest w tej książce aktem oswajania cudzej samotności, a przyjaźń z panią Rachlińską pokazuje, że starszy sąsiad może być sojusznikiem, a nie przeszkodą.
Odpowiedzialność dorosłych za przestrzeń dzieci
Decyzja o losie drzewa należy do dorosłych: administracja chce je ściąć, bo liście zapychają rynny, a kamienice i tak mają zostać rozebrane. Dzieci słyszą tę rozmowę i muszą zmierzyć się z tym, że o ich świecie decydują inni — dlatego finałowa obrona drzewa jest także próbą odzyskania wpływu na własne otoczenie.
Przemijanie, pamięć i zmiana miasta
Kamienice zostają wyburzone, rodzina przenosi się do nowego bloku, a na miejscu starej ulicy staje wieżowiec — świat dzieciństwa dosłownie znika z mapy. Drzewo jest jedynym świadkiem przeszłości i to właśnie po nie narrator wraca po latach, żeby sprawdzić, czy przetrwało; pamięć okazuje się trwalsza niż mury.
Bezpieczeństwo dziecka w mieście
W książce pojawia się realne niebezpieczeństwo: po ciasnym podwórku jeżdżą samochody i ciężarówki, a Paweł zostaje potrącony i łamie nogę. Mieszkańcy uznają, że to większe zagrożenie niż drzewo, i ten argument przeważa w sporze o wycinkę — książka odwraca w ten sposób typową intuicję, że to natura jest dla dzieci niebezpieczna.
Ten motyw na maturze i egzaminie ósmoklasisty
Niejednoznaczności interpretacyjne
W którym roku ukazało się pierwsze wydanie „Drzewa do samego nieba” i kto je opublikował? 1975 — rok podawany przez Wikipedię (hasło o książce i hasło o Terlikowskiej jako rok wydania utworu), przez opracowanie GREG (wydane po raz pierwszy w 1975 roku) i przez księgarnię Bullerbyn; wydawcą miała być Krajowa Agencja Wydawnicza (KAW), a ilustracje wykonała Teresa Wilbik. 1978 — rok podany na karcie książki w portalu CzasDzieci jako data pierwszego wydania (Warszawa 1978), przy jednoczesnym wskazaniu Teresy Wilbik jako ilustratorki i wydawnictwa MUZA dla wydania współczesnego. 1968 — rok zapisany w manifeście produktu; nie potwierdza go żadne ze sprawdzonych źródeł. W 1968 roku ukazały się inne książki Terlikowskiej, między innymi Pan Zefirek szuka słońca i Malowana awantura, więc najprawdopodobniej doszło do pomylenia tytułów; Jak nazywa się tytułowe drzewo — czy to topola? Gatunek jest celowo nieokreślony. Tekst mówi wprost, że narrator nigdy nie słyszał, żeby ktoś nazwał drzewo kasztanem, topolą albo lipą — dzieci z podwórka mówią po prostu drzewo, bo innych drzew na podwórku nie ma i nawet by się tam nie zmieściły. Recenzentka blogowa opisuje bohatera jako drzewo liściaste i podkreśla, że czytelnik nie dowiaduje się, jakiego jest gatunku — czyli brak nazwy jest cechą utworu, a nie luką w opracowaniach. Niektóre zewnętrzne skróty i streszczenia nazywają drzewo topolą, kasztanowcem albo lipą; są to jednak dopowiedzenia niepotwierdzone w tekście; Czy narratorem jest dziecko, czy dorosły wspominający dzieciństwo? Narratorem jest dziecko — jeden z braci Lichockich, uczeń drugiej klasy szkoły podstawowej. Opracowanie GREG nazywa utwór zapisem wspomnień jednego z braci Lichockich, a narracja prowadzona jest w czasie przeszłym, w pierwszej osobie, najczęściej liczby mnogiej (my, nasze podwórko). Narracja ma wyraźną ramę wspomnieniową osoby dorosłej, która wraca pamięcią do dzieciństwa i komentuje wydarzenia z dystansu — narrator mówi na przykład, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na drzewie, co jest perspektywą kogoś patrzącego wstecz; Czy obaj bracia Lichoccy są w tej samej klasie? Opracowanie GREG opisuje braci Lichockich jako uczniów drugiej klasy, a Staszka wskazuje jako tego, który ma brata-narratora — co sugerowałoby, że chodzą do tej samej klasy. Plan wydarzeń EduZabawy przedstawia Staszka jako tego, który wchodzi na drzewo pierwszy i pomaga wejść młodszemu bratu, co sugeruje, że narrator jest młodszy, a więc uczy się w innej (niższej) klasie; Czy „Drzewo do samego nieba” jest lekturą obowiązkową? Tak, w sensie obecności w wykazie. W 2017 roku książka trafiła na listę lektur szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej dla klas I–III, a w rozporządzeniu MEN z 13 sierpnia 2021 r. (Dz.U. 2021 poz. 1533, załącznik nr 2) tytuł figuruje pod numerem 22 na liście dla pierwszego etapu edukacyjnego; współczesne wydania i opracowania traktują ją jako pozycję z listy MEN. Nie w sensie ścisłym. Na pierwszym etapie edukacyjnym nie ma lektur obowiązkowych — podstawa programowa wymienia je jako propozycję lektur do wspólnego i indywidualnego czytania, więc o tym, czy i kiedy książka zostanie przeczytana, decyduje nauczyciel. Ten sam mechanizm potwierdza wykaz lektur na rok szkolny 2024/2025; Czy drzewo ginie na końcu książki? Nie. Drzewo zostaje uratowane przez mieszkańców w Wielkiej Bitwie o Drzewo i dwa lata później nadal rośnie na miejscu wyburzonych kamienic; potwierdza to zarówno plan wydarzeń, jak i opis wydawniczy mówiący, że drzewo przetrwało dzięki dzieciom i niektórym dorosłym. Niektóre streszczenia akcentują stratę i czytają finał jako smutny: podwórko, kamienice i cała wspólnota sąsiadów znikają, dzieci tracą swoje miejsce i muszą przenieść się na nowe osiedle. Zakończenie bywa więc opisywane jako gorzko-słodkie, mimo ocalenia drzewa; Kim jest Paweł — starszym kolegą, rywalem czy przyjacielem młodszych chłopców? Uczniem piątej klasy i starszym kolegą z podwórka, który początkowo nie pozwala młodszym korzystać z wyższego konara, ale po wypadku przyznaje się do błędu i prosi braci o pilnowanie drzewa. Sympatycznym starszym kolegą, z którym chłopcy zawierają bliższą znajomość — opracowanie GREG mówi wprost o bliższej znajomości chłopców ze starszym od nich Pawłem, a nie o konflikcie; Czy podział na trzynaście rozdziałów i ich tytuły pochodzą od autorki? Struktura rozdziałowa jest traktowana jako część utworu: opracowanie GREG podaje trzynaście krótkich rozdziałów z tytułami, od Drzewo do Odwiedziny, i tak samo zapisuje je spis treści edycji. Może to być zabieg konkretnego wydania. Wydania różnią się liczbą stron i układem (wydanie Muzy z ilustracjami Teresy Wilbik to kilkadziesiąt stron, wydanie GREG liczy ich znacznie więcej i zawiera dodatkowo opracowanie), a pierwsze wydanie z 1975 roku mogło mieć inny układ typograficzny; W którym roku zmarła Maria Terlikowska? 1990 — rok podawany zgodnie przez Wikipedię (zm. 1 marca 1990 w Warszawie), przez Dziennik Literacki (1920–1990) oraz przez katalog biblioteczny w.bibliotece.pl, który podaje lata życia autorki jako 1920–1990. 1994 — rok podany w opisie zadania i w manifeście produktu; nie potwierdza go żadne ze sprawdzonych źródeł.
Kwestie sporne to nie błąd opracowania - to miejsca, w których różni badacze czytają tekst inaczej. Na wypracowaniu liczy się nie wybór jednej odpowiedzi, ale uzasadnienie własnego stanowiska argumentami z tekstu.
Baza faktów tego opracowania
- Fakty źródłowe
- 137
- Pewność wysoka
- 79
- Źródła sprawdzone
- 20
- Kwestie sporne
- 9
Każde zdanie tego opracowania jest powiązane z konkretnym faktem z bazy, a cytatów z utworu nie zamieszczamy - treść omawiamy własnymi słowami. 4 twierdzenia odrzuciliśmy jako niepewne, zamiast podawać je uczniowi jako pewnik. Ocena jakości treści: 98,2/100 (próg publikacji 90/100).
Metodę, kategorie zarzutów fact-checku i ograniczenia opisujemy na stronie jak powstają opracowania . Znalazłeś błąd w tym opracowaniu? Zgłoś go mailem - poprawiamy treść, nie tylko odpowiadamy.
To musisz wiedzieć (pewniaki na sprawdzian)
Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun. Jesienią na podwórko przychodzą robotnicy z piłami i drabiną, żeby ściąć drzewo.
narrator (imię niepodane w źródłach) — narrator i główny bohater; uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej, młodszy brat Staszka Lichockiego; to on po latach wspomina przygody z podwórka.
Staszek Lichocki — starszy brat narratora, uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej; razem z narratorem odkrywa drzewo i jego tajemnice.
Pani Rachlińska — starsza, samotna mieszkanka kamienicy; opiekunka i sojuszniczka dzieci z podwórka.
Dorota — dziewczynka mieszkająca w kamienicy, której mama nie pozwala bawić się na podwórku; opiekunka kotka Zezusia.
Tło: małe podwórko w mieście, z trzech stron otoczone starymi, brzydkimi trzypiętrowymi kamienicami
Tło: z czwartej strony podwórka niski budynek dawnej kuźni, w czasie akcji używany jako garaż
Narracja pierwszoosobowa i wspomnieniowa. Opowiada jedno z dzieci z podwórka — jeden z braci Lichockich, uczeń drugiej klasy szkoły podstawowej, młodszy brat Staszka. Źródła nie podają jego imienia.
W którym roku ukazało się pierwsze wydanie „Drzewa do samego nieba” i kto je opublikował? 1975 — rok podawany przez Wikipedię (hasło o książce i hasło o Terlikowskiej jako rok.
Quiz sprawdzający znajomość lektury
Kim jest narrator (imię niepodane w źródłach) w utworze?
Powiązane lektury, pojęcia słownikowe i narzędzia CKE
Inne lektury z epoki (Współczesność)
Lektury do zestawienia porównawczego (wspólne motywy CKE)
Utwory innych autorów, które dzielą najwięcej wspólnych motywów z lekturą „Drzewo do samego nieba” i sprawdzą się jako drugi argument w rozprawce lub wypracowaniu:
Pojęcia ze Słownika Terminów Literackich w tym utworze
Kategorie genologiczne, rodzajowe i środki stylistyczne powiązane z lekturą „Drzewo do samego nieba”:
Zestawienie wyrazów, w którym jedna rzecz zostaje nazwana przez inną, bo coś je łączy; znaczenie nie wynika wprost ze słów.
Krótki utwór epicki o prostej fabule, przedstawiający jedno zdarzenie lub niewielki ciąg zdarzeń.
Krótki utwór epicki prozą o jednowątkowej akcji i wyraźnej, często zaskakującej puencie.
Rodzaj literacki, w którym narrator opowiada o bohaterach, miejscach i zdarzeniach świata przedstawionego.
Ten, kto w utworze epickim opowiada zdarzenia; nie jest tożsamy z autorem i decyduje o tym, co wie czytelnik.
Krótka opowieść o zwykłym zdarzeniu, które trzeba odczytać na dwóch poziomach: dosłownym i przenośnym.
Trening egzaminacyjny CKE (Klasy 1–3)
Przećwicz wiedzę z lektury w pełnych arkuszach egzaminacyjnych, przewodnikach pisemnych i testach:
Sprawdź lektury z wyższego etapu edukacyjnego
Baśń, legenda, bajka, epitet, porównanie i inne pojęcia
Przyjaźń, rodzina, podróż, dobro i zło w lekturach
Podział lektur na powieści, opowiadania, poezję i baśnie
Sprawdź wiedzę z języka polskiego, historii i przyrody
Powtórz pytania z rozwiązanych quizów lekturowych
Częste pytania o lekturę „Drzewo do samego nieba” (FAQ)
Kto jest autorem i w jakiej epoce powstał utwór „Drzewo do samego nieba”? ▼
Autorem utworu „Drzewo do samego nieba” jest Maria Terlikowska. Dzieło powstało w 1975 r. Gatunek literacki: opowiadanie dla dzieci (krótka forma prozatorska; wspomnieniowa narracja pierwszoosobowa, podzielona w wydaniach współczesnych na krótkie, epizodyczne rozdziały).
O czym opowiada „Drzewo do samego nieba”? ▼
Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci. Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun. Pełne opracowanie „Drzewo do samego nieba” obejmuje streszczenie z podziałem na wątki, bohaterów, motywy literackie i quiz.
Jakie są najważniejsze motywy literackie w „Drzewo do samego nieba”? ▼
Do najważniejszych motywów w utworze „Drzewo do samego nieba” należą: Ochrona przyrody i ekologia, Wspólnota podwórka i sąsiedzkie więzi, Dorastanie i zdobywanie kolejnych konarów, Wyobraźnia i dziecięcy mit, Samotność, starość i wykluczenie. Motywy te są często wykorzystywane w tematach wypracowań maturalnych i egzaminacyjnych.
Kto jest głównym bohaterem „Drzewo do samego nieba”? ▼
Kluczową postacią utworu jest narrator (imię niepodane w źródłach). W utworze występują również m.in.: Staszek Lichocki, Pani Rachlińska, Dorota.
Zobacz także inne lektury z poziomu: Klasy 1–3
Źródła zewnętrzne i materiały CKE do lektury „Drzewo do samego nieba”
Zweryfikowane zasoby instytucji publicznych, bibliotek cyfrowych oraz informatorów egzaminacyjnych, które poszerzają kontekst lekturowy i historycznoliteracki.
Katalog lektur szkolnych w bibliotece cyfrowej Wolne Lektury
Otwarty zasób tekstów lektur szkolnych z przypisami, motywami i biogramami autorów.
Zintegrowana Platforma Edukacyjna - materiały do języka polskiego
Bezpłatne e-materiały dydaktyczne, karty pracy i ćwiczenia interaktywne zgodne z podstawą programową MEN.
Polona - Cyfrowa Biblioteka Narodowa (pierwodruki i rękopisy)
Skany historycznych wydań, rękopisów, ilustracji z epoki oraz opracowań krytycznoliterackich.
Encyklopedia PWN - literatura, biogramy pisarzy i pojęcia
Hasła encyklopedyczne weryfikujące daty wydań, konteksty historyczne i terminologię teoretycznoliteracką.