Przejdź do treści
Lektury Polskie Kanon CKE 2026/2027
Menu
Arkusze CKE

Drzewo do samego nieba

Maria Terlikowska

opowiadanie dla dzieci (krótka forma prozatorska; wspomnieniowa narracja pierwszoosobowa, podzielona w wydaniach współczesnych na krótkie, epizodyczne rozdziały)

12
Bohaterów
20
Wydarzeń fabuły
8
Motywów literackich
12
Pytań w quizie

Opracowanie w wersji 1 · aktualizacja 26.09.2026 · jak powstają opracowania

Streszczenie w pigułce

Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci. Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun.

Streszczenie szczegółowe

Czas, miejsce i punkt wyjścia

Tło i przestrzeń wydarzeń

małe podwórko w mieście, z trzech stron otoczone starymi, brzydkimi trzypiętrowymi kamienicami; z czwartej strony podwórka niski budynek dawnej kuźni, w czasie akcji używany jako garaż; tytułowe drzewo rosnące na środku podwórka — wysokie, wyższe od otaczających kamienic i od budynku dawnej kuźni.

Początek historii i zawiązanie akcji

Utwór jest opowiadaniem dla dzieci i bywa zaliczany do najwcześniejszych tekstów o tematyce ekologicznej adresowanych do młodszych dzieci. Tytułowe drzewo rośnie na środku małego podwórka, które z trzech stron otaczają stare i brzydkie trzypiętrowe kamienice.

Przebieg wydarzeń i węzłowe wątki

Drzewo i podwórko

Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci.

Instrukcja wchodzenia na drzewo

Narrator opisuje sposób wchodzenia na drzewo i podkreśla, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na gałęzi.

Pierwszy konar i kuchnia pani Rachlińskiej

Chłopcy zdobywają pierwszy konar, z którego widać kuchnię pani Rachlińskiej, i po raz pierwszy składają jej wizytę w mieszkaniu.

Interwencja pani Rachlińskiej w obronie chłopców

Mama chce zabronić synom zabawy na drzewie; pani Rachlińska przekonuje ją, że skaleczenia i rozdarta kurtka to niewielka cena.

Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy

Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci; pani Rachlińska uspokaja mamę chłopców, że na drzewie są bezpieczniejsi niż między samochodami.

Drugi konar z widokiem na krawcową

Chłopcy zdobywają drugi konar, z którego można zajrzeć do mieszkania krawcowej.

Przyjazd babci z Pruszkowa

Babcia chłopców przyjeżdża z Pruszkowa i zaczyna opiekować się wnukami po lekcjach; przy okazji zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską.

Zaklęta Dorota

Chłopcy docierają do okna Doroty zastawionego kaktusami i wyobrażają sobie, że dziewczynka jest uwięzioną księżniczką na Szklanej Górze.

Zezuś

Pies Burłaj wypłasza ze śmietnika zezowatego kotka; chłopcy znajdują go na drzewie i nadają mu imię Zezuś.

Finał i rozwiązanie

Zakończenie losów bohaterów

Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun. Jesienią na podwórko przychodzą robotnicy z piłami i drabiną, żeby ściąć drzewo.

Puentujące rozstrzygnięcie

Pani Rachlińska alarmuje mieszkańców, a lokatorzy wychodzą z mieszkań i wspólnie protestują; przekonują, że większym zagrożeniem dla dzieci niż drzewo są samochody jeżdżące po podwórku i spaliny. Do obrońców dołącza nawet mama Doroty, a robotnicy rezygnują z wycinki.

Bohaterowie utworu

12 postaci

narrator (imię niepodane w źródłach)

Główny bohater

narrator i główny bohater

Uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej, młodszy brat Staszka Lichockiego; to on po latach wspomina przygody z podwórka

Cechy i działania:
  • • Opowiada historię w pierwszej osobie, najczęściej używając liczby mnogiej (my, nasze podwórko), a czasem liczby pojedynczej (Staszek i ja).
  • • Żadne ze sprawdzonych źródeł nie podaje jego imienia — opracowania określają go wyłącznie jako brata Staszka i narratora utworu. To niepewne.

Staszek Lichocki

Główny bohater

starszy brat narratora, uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej

Razem z narratorem odkrywa drzewo i jego tajemnice

Cechy i działania:
  • • Jest uczniem drugiej klasy szkoły podstawowej i ma brata, który jest narratorem utworu.
  • • Ma kota Maćka; to jemu pani Rachlińska zaszywa rozdartą kieszeń kurtki.
  • • Jako pierwszy wchodzi na drzewo i pomaga wejść bratu, który jest od niego młodszy.

Pani Rachlińska

Główny bohater

starsza, samotna mieszkanka kamienicy

Opiekunka i sojuszniczka dzieci z podwórka

Cechy i działania:
  • • Straciła swoje dzieci w czasie wojny i mieszka z kotem Salomonem.
  • • Przemywa dzieciom rozbite kolana, częstuje je ciastkami i herbatą, a jej kuchnia jest pierwszym mieszkaniem, które chłopcy poznają z pierwszego konara.
  • • Broni chłopców przed zakazem zabawy na drzewie, staje w obronie kierowcy po wypadku Pawła i alarmuje mieszkańców, gdy pojawiają się robotnicy z piłami.

Dorota

Główny bohater

dziewczynka mieszkająca w kamienicy, której mama nie pozwala bawić się na podwórku

Opiekunka kotka Zezusia

Cechy i działania:
  • • Jest zamknięta w domu przez nadopiekuńczą mamę; chłopcy nazywają ją zaklętą i wyobrażają sobie, że jest księżniczką na Szklanej Górze.
  • • Jej okno, zastawione kaktusami, jest widoczne z trzeciego konara drzewa.
  • • Dostaje od chłopców kotka Zezusia, którego wciąga do mieszkania w koszyku.

Paweł

Postać drugoplanowa

uczeń piątej klasy, starszy kolega z podwórka

Ulega wypadkowi i trafia do szpitala

Cechy i działania:
  • • Wolny czas spędza na drzewie i początkowo nie pozwala młodszym chłopcom korzystać z wyższego konara.
  • • Zeskakuje z drzewa wprost przed nadjeżdżający samochód, żeby zaimponować Bożence, i łamie nogę.
  • • Po wypadku przyznaje, że sam zachował się nierozsądnie, i prosi braci o pilnowanie drzewa.

Zezuś

Postać drugoplanowa

zezowaty, bezdomny kotek znaleziony na drzewie

Podarowany Dorocie

Cechy i działania:
  • • Zostaje wypłoszony ze śmietnika przez psa Burłaja i znajduje schronienie na drzewie.
  • • Chłopcy kąpią go, zostają przy tym dotkliwie podrapani, a potem przekazują go Dorocie, co przerywa jej samotność w zamkniętym mieszkaniu.

Dziadek Frączak

Postać drugoplanowa

starszy mieszkaniec kamienicy, właściciel psa Burłaja

Pamięta dawny wygląd okolicy i opowiada o nim dzieciom

Cechy i działania:
  • • Pamięta czasy, gdy na podwórko przyprowadzano konie do podkucia w mieszczącej się tam kuźni.
  • • Opowiada dzieciom o tym, jak dawniej wyglądała kamienica i jej okolice, między innymi o łąkach i bocianach.

mama chłopców (pani Basia Lichocka)

Postać drugoplanowa

matka narratora i Staszka, pracownica fabryki

Początkowo przeciwna zabawie na drzewie

Cechy i działania:
  • • Pracuje w fabryce i początkowo chce zabronić synom wchodzenia na drzewo.
  • • Ustępuje po rozmowie z panią Rachlińską, która przekonuje ją, że skaleczenia i rozdarta kurtka to niewielka cena za zabawę.

mama Doroty

Postać drugoplanowa

sąsiadka, nadopiekuńcza matka Doroty

Nie pozwala córce wychodzić na podwórko, ale w finale dołącza do obrońców drzewa

Cechy i działania:
  • • Do przesady dba o bezpieczeństwo córki i zamyka ją w domu.
  • • W finale książki staje po stronie mieszkańców protestujących przeciwko wycince drzewa.

Wspaniały i Zwyczajny (pracownicy administracji)

Postać drugoplanowa

dwaj pracownicy administracji budynku, których tak nazywają dzieci

To oni decydują o losie drzewa

Cechy i działania:
  • • Jeden z nich wygląda okazale i groźnie (Wspaniały), drugi jest zwyczajny, w granatowym kombinezonie i gumowych butach (Zwyczajny).
  • • Rozmawiają pod drzewem o rozbiórce kamienicy i o liściach zapychających rynny; Zwyczajny proponuje ścięcie całego drzewa.

babcia chłopców (imienia nie podano w źródłach)

Postać drugoplanowa

mieszka w Pruszkowie

Opiekuje się wnukami po lekcjach, żeby nie musieli chodzić do świetlicy

Cechy i działania:
  • • Przyjeżdża do chłopców i przejmuje nad nimi opiekę po szkole.
  • • Zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską; źródła nie podają jej imienia.

Bożenka (Bożena)

Postać drugoplanowa

koleżanka Pawła

To jej Paweł chciał zaimponować, zeskakując z drzewa

Cechy i działania:
  • • Zna przyczynę nierozsądnego skoku Pawła i wyznaje ją pani Rachlińskiej, płacząc.
  • • Bożenka (Bożena), koleżanka Pawła, wyznaje pani Rachlińskiej, że Paweł zeskoczył z drzewa, żeby jej zaimponować.

Relacje między bohaterami

Kto z kim jest powiązany i co z tego powiązania wynika dla fabuły.

narrator (imię niepodane w źródłach) - Staszek Lichocki

bracia i towarzysze zabaw; narrator opowiada całą historię ze starszym bratem, nazywając ich razem my

Pani Rachlińska - Narrator I Staszek

sąsiedzka opieka i przyjaźń; opatruje im skaleczenia i broni ich przed zakazem mamy

Narrator I Staszek - Dorota

przyjaźń zawiązana przez okno; podarowanie kotka Zezusia przerywa samotność dziewczynki

Narrator I Staszek - Zezuś

opiekunowie; ratują kotka, kąpią go i przekazują Dorocie

Paweł - Bożenka (Bożena)

koleżeństwo; Paweł chce jej zaimponować i dlatego zeskakuje z drzewa

Narrator I Staszek - Paweł

znajomość starszego i młodszego kolegi z podwórka; początkowo rywalizacja o wyższy konar, po wypadku zgoda i wspólna troska o drzewo

Pani Rachlińska - Paweł

obrona; mówi prawdę o wypadku i zdejmuje winę z kierowcy

Dziadek Frączak - Narrator I Staszek

sąsiedzka znajomość; opowiada dzieciom o dawnych czasach i o bocianim gnieździe na drzewie

babcia chłopców (imienia nie podano w źródłach) - Pani Rachlińska

przyjaźń zawarta po przyjeździe babci z Pruszkowa

mama Doroty - Dorota

nadopiekuńczość; zamyka córkę w domu i nie pozwala jej bawić się na podwórku

mama chłopców (pani Basia Lichocka) - Narrator I Staszek

troska i początkowy zakaz zabawy na drzewie, zniesiony po interwencji pani Rachlińskiej

Wspaniały i Zwyczajny (pracownicy administracji) - Mieszka Cy Kamienicy

konflikt wokół wycinki drzewa i rozbiórki kamienic; administracja chce usunąć drzewo, mieszkańcy je bronią

Mieszka Cy Kamienicy - Drzewo

wspólnota; to drzewo łączy sąsiadów, a w finale jednoczy ich w Wielkiej Bitwie o Drzewo

Plan wydarzeń

20 punktów
1

Drzewo i podwórko

Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci.

2

Instrukcja wchodzenia na drzewo

Narrator opisuje sposób wchodzenia na drzewo i podkreśla, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na gałęzi.

3

Pierwszy konar i kuchnia pani Rachlińskiej

Chłopcy zdobywają pierwszy konar, z którego widać kuchnię pani Rachlińskiej, i po raz pierwszy składają jej wizytę w mieszkaniu.

4

Interwencja pani Rachlińskiej w obronie chłopców

Mama chce zabronić synom zabawy na drzewie; pani Rachlińska przekonuje ją, że skaleczenia i rozdarta kurtka to niewielka cena.

5

Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy

Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci; pani Rachlińska uspokaja mamę chłopców, że na drzewie są bezpieczniejsi niż między samochodami.

6

Drugi konar z widokiem na krawcową

Chłopcy zdobywają drugi konar, z którego można zajrzeć do mieszkania krawcowej.

7

Przyjazd babci z Pruszkowa

Babcia chłopców przyjeżdża z Pruszkowa i zaczyna opiekować się wnukami po lekcjach; przy okazji zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską.

8

Zaklęta Dorota

Chłopcy docierają do okna Doroty zastawionego kaktusami i wyobrażają sobie, że dziewczynka jest uwięzioną księżniczką na Szklanej Górze.

9

Zezuś

Pies Burłaj wypłasza ze śmietnika zezowatego kotka; chłopcy znajdują go na drzewie i nadają mu imię Zezuś.

10

Zdobycie Szklanej Góry i wyprawa z kotkiem

Chłopcy kąpią Zezusia, zostają przez niego podrapani, a następnie wciągają go w koszyku do okna Doroty i podarowują jej kotka.

11

Nieprzyjaciel pod drzewem

Chłopcy podsłuchują rozmowę dwóch pracowników administracji: dom ma być rozebrany najdalej za dwa lata, a liście zapychające rynny są powodem, dla którego pada propozycja ścięcia drzewa.

12

Wypadek Pawła

Paweł zeskakuje z drzewa przed nadjeżdżający samochód, zostaje potrącony i trafia do szpitala ze złamaną nogą.

13

Bożena płacze

Bożenka wyznaje pani Rachlińskiej, że Paweł zeskoczył z drzewa, żeby jej zaimponować; pani Rachlińska bierze kierowcę w obronę.

14

Paweł w gipsie, a my w łaskach

Chłopcy odwiedzają Pawła w gipsie; Paweł przyznaje się do błędu i prosi ich o pilnowanie drzewa, a dorośli przestają zakazywać zabawy na drzewie.

15

Tajemniczy ogród

Przekraczając granicę dachu, chłopcy odkrywają ukryty ogród pełen róż i postanawiają nie zdradzać tego miejsca nikomu.

16

Bocianie gniazdo

Chłopcy znajdują na drzewie stare koło od wozu, które było kiedyś bocianim gniazdem; dziadek Frączak opowiada im o dawnych czasach i łąkach.

17

Wakacje i trzecia klasa

Bracia wyjeżdżają na wakacje, a po powrocie rozpoczynają naukę w trzeciej klasie.

18

Robotnicy z piłami

Jesienią na podwórko przychodzą robotnicy z piłami i drabiną, żeby ściąć drzewo.

19

Wielka Bitwa o Drzewo

Pani Rachlińska alarmuje mieszkańców, lokatorzy wychodzą z mieszkań i wspólnie protestują; argumentują, że większym zagrożeniem dla dzieci są samochody i spaliny, do obrońców dołącza mama Doroty, a robotnicy rezygnują z wycinki.

20

Odwiedziny

Dwa lata po Wielkiej Bitwie o Drzewo bracia, mieszkający już na nowym osiedlu, wracają na starą ulicę; kamienic nie ma i stoi tam nowy wieżowiec, ale drzewo nadal rośnie.

Czas i miejsce akcji

małe podwórko w mieście, z trzech stron otoczone starymi, brzydkimi trzypiętrowymi kamienicami; z czwartej strony podwórka niski budynek dawnej kuźni, w czasie akcji używany jako garaż; tytułowe drzewo rosnące na środku podwórka — wysokie, wyższe od otaczających kamienic i od budynku dawnej kuźni; korona drzewa jako przestrzeń zabawy i obserwacji: pierwszy konar, drugi konar, trzeci konar, Szklana Góra, granica dachu; mieszkania lokatorów kamienicy: kuchnia pani Rachlińskiej, okno i parapet Doroty na drugim piętrze, balkon Pawła, mieszkania odwiedzane przez chłopców; dach kamienicy i widok z niego na ukryty ogród różany (wiszący różany ogród) położony za kamienicami; ciasne podwórko, po którym ciągle przejeżdżają samochody i ciężarówki — w tym furgonetka dostawcy z żywnością; czas akcji: prawdopodobnie lata siedemdziesiąte XX wieku; miejsce akcji nie jest nazwane, ale bohaterowie mieszkają w mieście, a babcia chłopców mieszka w Pruszkowie; nowe osiedle bloków z nowoczesnym placem zabaw, na które rodzina chłopców wyprowadza się po dwóch latach (epilog); ta sama ulica po dwóch latach: wyburzone kamienice, nowy wieżowiec i ocalałe drzewo.

Motywy literackie i problematyka

Ochrona przyrody i ekologia

Książka jest jednym z najwcześniejszych tekstów o tematyce ekologicznej dla młodszych dzieci. Drzewo jest jedynym skrawkiem zieleni na ciasnym podwórku, a konflikt o jego wycięcie pokazuje, że o przyrodę trzeba się upominać wspólnie. Badacze literatury dziecięcej czytają ten wątek w perspektywie ekokrytyki i antropocenu: dziecko występuje tu jako ten, kto może uratować kawałek świata, a troska o drzewo jest przedstawiona jako troska o siebie i o innych.

Przykłady z tekstu: Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy: Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci.; Utwór jest opowiadaniem dla dzieci i bywa zaliczany do najwcześniejszych tekstów o tematyce ekologicznej adresowanych do młodszych dzieci.
Motyw w literaturze: Miasto, wieś i przestrzeń →

Wspólnota podwórka i sąsiedzkie więzi

Drzewo działa jak czynnik wiążący mieszkańców kamienicy: dzięki niemu dzieci poznają sąsiadów i ich problemy, a dorośli jednoczą się w obronie drzewa. Samotność pani Rachlińskiej i izolacja Doroty pokazują, że wspólnota nie jest dana raz na zawsze — trzeba ją budować, a drzewo jest do tego pretekstem i narzędziem.

Przykłady z tekstu: Wielka Bitwa o Drzewo: Pani Rachlińska alarmuje mieszkańców, lokatorzy wychodzą z mieszkań i wspólnie protestują.; Pani Rachlińska — starsza, samotna mieszkanka kamienicy.
Motyw w literaturze: Wspólnota i solidarność →

Dorastanie i zdobywanie kolejnych konarów

Wchodzenie na coraz wyższe gałęzie jest w książce metaforą dorastania: każdy nowy konar to nowa perspektywa, nowy etap i swoista nobilitacja. Narrator podkreśla, że dzieci chciały szybko rosnąć właśnie po to, żeby dosięgnąć najniższej gałęzi, a przekroczenie granicy dachu jest momentem przejścia w nieznaną przestrzeń.

Przykłady z tekstu: Instrukcja wchodzenia na drzewo: Narrator opisuje sposób wchodzenia na drzewo i podkreśla, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na gałęzi.; Według narratora każde dziecko z podwórka pamięta dzień, w którym po raz pierwszy udało mu się wejść na drzewo.
Motyw w literaturze: Dzieciństwo i dojrzewanie →

Wyobraźnia i dziecięcy mit

To samo drzewo staje się w wyobraźni dzieci dżunglą, Szklaną Górą i punktem widokowym na cały świat, a zwyczajne podwórko zamienia się w przestrzeń przygody. Wyobraźnia pozwala dzieciom znosić ciasnotę i szarość podwórka oraz nadaje sens temu, co dorośli widzą jako problem techniczny (liście w rynnach).

Przykłady z tekstu: Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy: Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci.; Narrator opisuje podwórko jako ciasne i pozbawione typowych atrakcji: przez podwórko ciągle przejeżdżają ciężarówki, a na nowych osiedlach dzieci mają huśtawki, karuzele i dużo miejsca.

Samotność, starość i wykluczenie

Pani Rachlińska straciła dzieci w czasie wojny, a Dorota jest zamknięta w domu przez nadopiekuńczą matkę — oba wątki pokazują samotność, którą dzieci próbują przełamać. Podarowanie Dorocie kotka Zezusia jest w tej książce aktem oswajania cudzej samotności, a przyjaźń z panią Rachlińską pokazuje, że starszy sąsiad może być sojusznikiem, a nie przeszkodą.

Przykłady z tekstu: Przy okazji zaprzyjaźnia się z panią Rachlińską.; Pani Rachlińska to starsza, samotna mieszkanka kamienicy, która straciła swoje dzieci w czasie wojny i mieszka z kotem Salomonem.

Odpowiedzialność dorosłych za przestrzeń dzieci

Decyzja o losie drzewa należy do dorosłych: administracja chce je ściąć, bo liście zapychają rynny, a kamienice i tak mają zostać rozebrane. Dzieci słyszą tę rozmowę i muszą zmierzyć się z tym, że o ich świecie decydują inni — dlatego finałowa obrona drzewa jest także próbą odzyskania wpływu na własne otoczenie.

Przykłady z tekstu: Nieprzyjaciel pod drzewem: Chłopcy podsłuchują rozmowę dwóch pracowników administracji: dom ma być rozebrany najdalej za dwa lata, a liście zapychające rynny są powodem.; Rozmawiają pod drzewem o rozbiórce kamienicy i o liściach zapychających rynny.

Przemijanie, pamięć i zmiana miasta

Kamienice zostają wyburzone, rodzina przenosi się do nowego bloku, a na miejscu starej ulicy staje wieżowiec — świat dzieciństwa dosłownie znika z mapy. Drzewo jest jedynym świadkiem przeszłości i to właśnie po nie narrator wraca po latach, żeby sprawdzić, czy przetrwało; pamięć okazuje się trwalsza niż mury.

Przykłady z tekstu: Drzewo i podwórko: Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo.; Rodzina wraca na starą ulicę: kamienic już nie ma i stoi tam nowy wieżowiec, ale drzewo nie zostało wycięte i nadal rośnie na swoim miejscu.
Motyw w literaturze: Pamięć, historia i tradycja →

Bezpieczeństwo dziecka w mieście

W książce pojawia się realne niebezpieczeństwo: po ciasnym podwórku jeżdżą samochody i ciężarówki, a Paweł zostaje potrącony i łamie nogę. Mieszkańcy uznają, że to większe zagrożenie niż drzewo, i ten argument przeważa w sporze o wycinkę — książka odwraca w ten sposób typową intuicję, że to natura jest dla dzieci niebezpieczna.

Przykłady z tekstu: Niebezpieczny przejazd samochodu dostawcy: Przez ciasne podwórko przejeżdża furgonetka dostawcy i niemal potrąca bawiące się dzieci.; Mieszkańcy przekonują robotników, że większym zagrożeniem dla dzieci niż drzewo są samochody jeżdżące po podwórku i spaliny.

Niejednoznaczności interpretacyjne

W którym roku ukazało się pierwsze wydanie „Drzewa do samego nieba” i kto je opublikował? 1975 — rok podawany przez Wikipedię (hasło o książce i hasło o Terlikowskiej jako rok wydania utworu), przez opracowanie GREG (wydane po raz pierwszy w 1975 roku) i przez księgarnię Bullerbyn; wydawcą miała być Krajowa Agencja Wydawnicza (KAW), a ilustracje wykonała Teresa Wilbik. 1978 — rok podany na karcie książki w portalu CzasDzieci jako data pierwszego wydania (Warszawa 1978), przy jednoczesnym wskazaniu Teresy Wilbik jako ilustratorki i wydawnictwa MUZA dla wydania współczesnego. 1968 — rok zapisany w manifeście produktu; nie potwierdza go żadne ze sprawdzonych źródeł. W 1968 roku ukazały się inne książki Terlikowskiej, między innymi Pan Zefirek szuka słońca i Malowana awantura, więc najprawdopodobniej doszło do pomylenia tytułów; Jak nazywa się tytułowe drzewo — czy to topola? Gatunek jest celowo nieokreślony. Tekst mówi wprost, że narrator nigdy nie słyszał, żeby ktoś nazwał drzewo kasztanem, topolą albo lipą — dzieci z podwórka mówią po prostu drzewo, bo innych drzew na podwórku nie ma i nawet by się tam nie zmieściły. Recenzentka blogowa opisuje bohatera jako drzewo liściaste i podkreśla, że czytelnik nie dowiaduje się, jakiego jest gatunku — czyli brak nazwy jest cechą utworu, a nie luką w opracowaniach. Niektóre zewnętrzne skróty i streszczenia nazywają drzewo topolą, kasztanowcem albo lipą; są to jednak dopowiedzenia niepotwierdzone w tekście; Czy narratorem jest dziecko, czy dorosły wspominający dzieciństwo? Narratorem jest dziecko — jeden z braci Lichockich, uczeń drugiej klasy szkoły podstawowej. Opracowanie GREG nazywa utwór zapisem wspomnień jednego z braci Lichockich, a narracja prowadzona jest w czasie przeszłym, w pierwszej osobie, najczęściej liczby mnogiej (my, nasze podwórko). Narracja ma wyraźną ramę wspomnieniową osoby dorosłej, która wraca pamięcią do dzieciństwa i komentuje wydarzenia z dystansu — narrator mówi na przykład, że każde dziecko z podwórka pamięta swój pierwszy raz na drzewie, co jest perspektywą kogoś patrzącego wstecz; Czy obaj bracia Lichoccy są w tej samej klasie? Opracowanie GREG opisuje braci Lichockich jako uczniów drugiej klasy, a Staszka wskazuje jako tego, który ma brata-narratora — co sugerowałoby, że chodzą do tej samej klasy. Plan wydarzeń EduZabawy przedstawia Staszka jako tego, który wchodzi na drzewo pierwszy i pomaga wejść młodszemu bratu, co sugeruje, że narrator jest młodszy, a więc uczy się w innej (niższej) klasie; Czy „Drzewo do samego nieba” jest lekturą obowiązkową? Tak, w sensie obecności w wykazie. W 2017 roku książka trafiła na listę lektur szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej dla klas I–III, a w rozporządzeniu MEN z 13 sierpnia 2021 r. (Dz.U. 2021 poz. 1533, załącznik nr 2) tytuł figuruje pod numerem 22 na liście dla pierwszego etapu edukacyjnego; współczesne wydania i opracowania traktują ją jako pozycję z listy MEN. Nie w sensie ścisłym. Na pierwszym etapie edukacyjnym nie ma lektur obowiązkowych — podstawa programowa wymienia je jako propozycję lektur do wspólnego i indywidualnego czytania, więc o tym, czy i kiedy książka zostanie przeczytana, decyduje nauczyciel. Ten sam mechanizm potwierdza wykaz lektur na rok szkolny 2024/2025; Czy drzewo ginie na końcu książki? Nie. Drzewo zostaje uratowane przez mieszkańców w Wielkiej Bitwie o Drzewo i dwa lata później nadal rośnie na miejscu wyburzonych kamienic; potwierdza to zarówno plan wydarzeń, jak i opis wydawniczy mówiący, że drzewo przetrwało dzięki dzieciom i niektórym dorosłym. Niektóre streszczenia akcentują stratę i czytają finał jako smutny: podwórko, kamienice i cała wspólnota sąsiadów znikają, dzieci tracą swoje miejsce i muszą przenieść się na nowe osiedle. Zakończenie bywa więc opisywane jako gorzko-słodkie, mimo ocalenia drzewa; Kim jest Paweł — starszym kolegą, rywalem czy przyjacielem młodszych chłopców? Uczniem piątej klasy i starszym kolegą z podwórka, który początkowo nie pozwala młodszym korzystać z wyższego konara, ale po wypadku przyznaje się do błędu i prosi braci o pilnowanie drzewa. Sympatycznym starszym kolegą, z którym chłopcy zawierają bliższą znajomość — opracowanie GREG mówi wprost o bliższej znajomości chłopców ze starszym od nich Pawłem, a nie o konflikcie; Czy podział na trzynaście rozdziałów i ich tytuły pochodzą od autorki? Struktura rozdziałowa jest traktowana jako część utworu: opracowanie GREG podaje trzynaście krótkich rozdziałów z tytułami, od Drzewo do Odwiedziny, i tak samo zapisuje je spis treści edycji. Może to być zabieg konkretnego wydania. Wydania różnią się liczbą stron i układem (wydanie Muzy z ilustracjami Teresy Wilbik to kilkadziesiąt stron, wydanie GREG liczy ich znacznie więcej i zawiera dodatkowo opracowanie), a pierwsze wydanie z 1975 roku mogło mieć inny układ typograficzny; W którym roku zmarła Maria Terlikowska? 1990 — rok podawany zgodnie przez Wikipedię (zm. 1 marca 1990 w Warszawie), przez Dziennik Literacki (1920–1990) oraz przez katalog biblioteczny w.bibliotece.pl, który podaje lata życia autorki jako 1920–1990. 1994 — rok podany w opisie zadania i w manifeście produktu; nie potwierdza go żadne ze sprawdzonych źródeł.

Kwestie sporne to nie błąd opracowania - to miejsca, w których różni badacze czytają tekst inaczej. Na wypracowaniu liczy się nie wybór jednej odpowiedzi, ale uzasadnienie własnego stanowiska argumentami z tekstu.

Baza faktów tego opracowania

Fakty źródłowe
137
Pewność wysoka
79
Źródła sprawdzone
20
Kwestie sporne
9

Każde zdanie tego opracowania jest powiązane z konkretnym faktem z bazy, a cytatów z utworu nie zamieszczamy - treść omawiamy własnymi słowami. 4 twierdzenia odrzuciliśmy jako niepewne, zamiast podawać je uczniowi jako pewnik. Ocena jakości treści: 98,2/100 (próg publikacji 90/100).

Metodę, kategorie zarzutów fact-checku i ograniczenia opisujemy na stronie jak powstają opracowania . Znalazłeś błąd w tym opracowaniu? Zgłoś go mailem - poprawiamy treść, nie tylko odpowiadamy.

To musisz wiedzieć (pewniaki na sprawdzian)

✓
zakończenie

Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun. Jesienią na podwórko przychodzą robotnicy z piłami i drabiną, żeby ściąć drzewo.

✓
postać

narrator (imię niepodane w źródłach) — narrator i główny bohater; uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej, młodszy brat Staszka Lichockiego; to on po latach wspomina przygody z podwórka.

✓
postać

Staszek Lichocki — starszy brat narratora, uczeń szkoły podstawowej szkoły podstawowej; razem z narratorem odkrywa drzewo i jego tajemnice.

✓
postać

Pani Rachlińska — starsza, samotna mieszkanka kamienicy; opiekunka i sojuszniczka dzieci z podwórka.

✓
postać

Dorota — dziewczynka mieszkająca w kamienicy, której mama nie pozwala bawić się na podwórku; opiekunka kotka Zezusia.

✓
fakt

Tło: małe podwórko w mieście, z trzech stron otoczone starymi, brzydkimi trzypiętrowymi kamienicami

✓
fakt

Tło: z czwartej strony podwórka niski budynek dawnej kuźni, w czasie akcji używany jako garaż

✓
fakt

Narracja pierwszoosobowa i wspomnieniowa. Opowiada jedno z dzieci z podwórka — jeden z braci Lichockich, uczeń drugiej klasy szkoły podstawowej, młodszy brat Staszka. Źródła nie podają jego imienia.

✓
motyw

W którym roku ukazało się pierwsze wydanie „Drzewa do samego nieba” i kto je opublikował? 1975 — rok podawany przez Wikipedię (hasło o książce i hasło o Terlikowskiej jako rok.

Quiz sprawdzający znajomość lektury

Pytanie 1 z 12
Poziom: Podstawowy
Punkty:0

Kim jest narrator (imię niepodane w źródłach) w utworze?

Powiązane lektury, pojęcia słownikowe i narzędzia CKE

Częste pytania o lekturę „Drzewo do samego nieba” (FAQ)

Kto jest autorem i w jakiej epoce powstał utwór „Drzewo do samego nieba”? ▼

Autorem utworu „Drzewo do samego nieba” jest Maria Terlikowska. Dzieło powstało w 1975 r. Gatunek literacki: opowiadanie dla dzieci (krótka forma prozatorska; wspomnieniowa narracja pierwszoosobowa, podzielona w wydaniach współczesnych na krótkie, epizodyczne rozdziały).

O czym opowiada „Drzewo do samego nieba”? ▼

Narrator opisuje podwórko, trzy stare kamienice, budynek dawnej kuźni i rosnące na środku drzewo; wyjaśnia, że drzewo nie ma nazwy gatunkowej i że jest jedyną własnością tutejszych dzieci. Drzewo nie zostaje wycięte i nie ginie: nie ścinają go robotnicy, nie łamie go wichura i nie niszczy go piorun. Pełne opracowanie „Drzewo do samego nieba” obejmuje streszczenie z podziałem na wątki, bohaterów, motywy literackie i quiz.

Jakie są najważniejsze motywy literackie w „Drzewo do samego nieba”? ▼

Do najważniejszych motywów w utworze „Drzewo do samego nieba” należą: Ochrona przyrody i ekologia, Wspólnota podwórka i sąsiedzkie więzi, Dorastanie i zdobywanie kolejnych konarów, Wyobraźnia i dziecięcy mit, Samotność, starość i wykluczenie. Motywy te są często wykorzystywane w tematach wypracowań maturalnych i egzaminacyjnych.

Kto jest głównym bohaterem „Drzewo do samego nieba”? ▼

Kluczową postacią utworu jest narrator (imię niepodane w źródłach). W utworze występują również m.in.: Staszek Lichocki, Pani Rachlińska, Dorota.

Zobacz także inne lektury z poziomu: Klasy 1–3

Weryfikacja i lektura źródłowa

Źródła zewnętrzne i materiały CKE do lektury „Drzewo do samego nieba”

Zweryfikowane zasoby instytucji publicznych, bibliotek cyfrowych oraz informatorów egzaminacyjnych, które poszerzają kontekst lekturowy i historycznoliteracki.